Αποφθέγματα

Το αληθινό τέρμα δεν είναι το φτάσιμο στο όριο, αλλά μια πληρότητα που είναι απεριόριστη

— Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Το βιβλίο της εβδομάδας – Οιδίπους τύραννος

oidipous-tyrannosΟ Οιδίπους τύραννος γράφτηκε από τον Σοφοκλή με τη χρονολογία να είναι άγνωστη. Πιθανολογείται ότι γράφτηκε μεταξύ 430-425 π.Χ αν και αυτό δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα και δεν είναι λίγοι εκείνοι που τη θεωρούν ως την κορυφαία αρχαία τραγωδία. Ανάμεσα τους και ο Αριστοτέλης που στο Περί Ποιητικής την θεωρεί πρότυπο τραγωδίας.

Ο Λάιος είναι ο βασιλιάς της Θήβας και παίρνει χρησμό πως το παιδί που θα γεννήσει με την Ιοκάστη θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του. Τρομοκρατημένος από το χρησμό, όταν αυτό γεννιέται το παίρνει και το εγκαταλείπει στον Κιθαιρώνα. Το μωρό, όμως, δεν πεθαίνει, αλλά το παίρνει ένας βοσκός, ο οποίος το μεγαλώνει. Ο Οιδίποδας είναι πια μεγάλος και αμφιβάλλει για την καταγωγή του. Γι’ αυτό τον λόγο πηγαίνει στο μαντείο των Δελφών όπου ο χρησμός λέει ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του.

Τρομοκρατημένος κι αυτός  από τον χρησμό, φεύγει για να μην βλάψει την οικογένεια του. Στον δρόμο συναντά τυχαία τον Λάιο, τον οποίο σκοτώνει χωρίς φυσικά να ξέρει ποιος είναι. Αργότερα λύνει το αίνιγμα της θρυλικής Σφίγγας και παίρνει τη βασιλεία της Θήβας. Σαν βασιλιάς της Θήβας, παίρνει για γυναίκα του τη χήρα πια Ιοκάστη χωρίς φυσικά να ξέρει ποια είναι.

Βασιλιάς πια, ο Οιδίποδας ζει το υπέρτατο όνειρο. Από γιος βοσκού, έφτασε στην ανώτατη εξουσία, έγινε ο σημαντικότερος των ανθρώπων. Ένας λοιμός, όμως, ξεσπάει στην Θήβα και ο χρησμός λέει πως υπεύθυνος είναι ο φονιάς του Λάιου. Σαν βασιλιάς της Θήβας, ο Οιδίποδας θεωρεί και είναι χρέος του να βρει τον φονιά του Λάιου. Στην πορεία της αναζήτησης, ο Οιδίποδας ανακαλύπτει όλη την αλήθεια. Αυτός σκότωσε τον Λάιο που ήταν ο πραγματικός πατέρα τους και η Ιοκάστη που παντρεύτηκε είναι η μητέρα του.

Ο χρησμός επαληθεύτηκε και ο Οιδίποδας μην μπορώντας ν’ αντέξει το χτύπημα της μοίρας αυτοτυφλώνεται, ενώ η Ιοκάστη αυτοκτονεί.

Αυτή είναι περιληπτικά η ιστορία του Οιδίποδα. Η ζωή μπορεί να έχει τα πάνω της, τα κάτω της, ν’ αγωνιζόμαστε και πότε να νικάμε και πότε να χάνουμε, αλλά όταν η μοίρα αποφασίζει τότε όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Υπάρχουν δυνάμεις πέρα και πάνω από τις δικές μας, όπως η μοίρα, που δεν μπορούμε ούτε να τις αλλάξουμε ούτε να τις νικήσουμε. Μόνο να τις αποδεχθούμε. Γιατί όσο μεγάλοι κι αν θεωρούμε πως είμαστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μπροστά σε αυτές τις δυνάμεις είμαστε μικροί και αδύναμοι. Γι’ αυτό θα πρέπει να παραμένουμε ταπεινοί, σώφρονες, σωστοί και δίκαιοι όταν τα πράγματα πάνε καλά για εμάς και να μην απογοητευόμαστε όταν τα πράγματα εξελίσσονται ακριβώς αντίθετα. Γιατί ένα φύσημα της μοίρας, ένα φτερούγισμα της πεταλούδας μπορεί ν’ ανατρέψει τα πάντα, τα πάνω να έρθουν κάτω και τούμπαλιν. Πόσες φορές, άλλωστε, δεν το έχουμε δει να συμβαίνει;

Leave a Reply