Αποφθέγματα

Η ικανότητα του καθενός είναι τριαγμός (τρία πράγματα): νους, δύναμη και τύχη

— Ίων ο Χίος

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Η Πόλις εάλω! Ε και;

Σα σήμερα το 1453 έπεσε η Κωνσταντινούπολη, η πρωτεύουσα του Βυζαντίου. Ευκαιρία για αφιερώματα, λοιπόν, και πάρε μαρμαρωμένο βασιλιά, πάρε πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θά ‘ναι, πάρε μισοτηγανισμένα ψάρια, πάρε Κερκόπορτα (λες και δε θα έπεφτε αλλιώς), πάρε Αγιά Σοφιά, πάρε, πάρε, πάρε. Όλα τ’ αφιερώματα αναδύουν μία απέραντη στενοχώρια, μία αέναη θλίψη για το μεγάλο κακό που βρήκε τον ελληνισμό.

Συγγνώμη, αλλά θα μας επιτρέψετε να μη συμμετέχουμε σ’ αυτό το… μνημόσυνο. Και δεν το κάνουμε γιατί η ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας είναι γεμάτη με υπερβολές και ψέματα. Πρώτα απ’ όλα, έχουμε οικειοποιηθεί τη Βυζαντινή αυτοκρατορία σαν ελληνική, κάτι που είναι μεγάλο ψέμα. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ήταν ελληνική αυτοκρατορία οπότε γιατί τόσος σπαραγμός εκ μέρους μας για την εξαφάνισή της; Δεύτερο ψέμα (ή έστω υπερβολή), καμιά Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν έπεσε το 1453. Αυτό έγινε περίπου 250 χρόνια νωρίτερα, όταν η Κωνσταντινούπολη λεηλατήθηκε από τους Φράγκους στην Δ’ Σταυροφορία (που έγινε λίγο πιο βόρεια…). Το Βυζάντιο μέχρι το 1204 ήταν μία αυτοκρατορία (έστω και στα τελευταία της), μετά το 1204 και την άλωση από τους Φράγκους (αλήθεια γιατί δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα γι’ αυτή στο σχολείο;) ήταν απλά ένα κράτος ανάμεσα στ’ άλλα με συρρικνωμένα πια εδάφη (για παράδειγμα, από τη σημερινή Ελλάδα μόνο η Πελοπόννησος κι ένα κομμάτι της Μακεδονίας ανήκε στο Βυζάντιο το 1453). Άλλο ψέμα έχει να κάνει με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Πράγματι, πολέμησε γενναιότατα και αξίζει ιδιαίτερης μνείας. Υπάρχει, όμως, μία λεπτομέρεια που “ξεχνάνε” να μας την αναφέρουν. Δεν ήταν Έλληνας, όπως και οι 91 από τους συνολικά 92 αυτοκράτορες που κυβέρνησαν κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας (μόνη Ελληνίδα η Αγία -παρακαλώ- Ειρήνη η Αθηναία, η οποία από την πολλή αγιοσύνη τύφλωσε το γιο της στην περίοδο των εικονομάχων-εικονολατρών, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία..). Γιατί, λοιπόν, να πρέπει να νιώθω στενοχώρια για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά που δεν ήταν καν Έλληνας; Κι ενώ μας λένε τόσα για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο γιατί δε μας λένε τίποτα για τ’ αδέλφια του που είχαν μοιράσει την Πελοπόννησο στα δύο; Γιατί δε μας λένε πόσο βοηθήσανε τον αδερφό τους που τους είχε τόσο ανάγκη και γιατί δε μας λένε τι έκαναν αφού έπεσε η Πόλη και γιατί οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέβηκαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο αν και δεν καίγονταν γι’ αυτήν; Γιατί δε μας λένε σε τι κατάσταση βρισκόντουσαν οι Έλληνες τότε και ειδικά η Αθήνα; Γιατί δε μας λένε ότι το 1456 (τρία χρόνια μετά την άλωση της Πόλης δηλαδή) όταν ο Μωάμεθ Β’, που ήταν μεγάλος λάτρης της αρχαίας Ελλάδας (αλλά ποιος να το πει κι αυτό…) κατέλαβε την Αθήνα την ανακήρυξε προστατευόμενη πόλη του, αηδιασμένος από την κατάσταση στην οποία είχε (ή την είχαν) περιέλθει;

Η απλή αλήθεια είναι ότι το 1453 εξαφανίστηκε για πάντα το Βυζάντιο που ήταν πια κάτι σαν κράτος και που κάποτε υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που έχουν υπάρξει. Οι Έλληνες δε χρειάζεται να λυπούμαστε γιατί το μόνο που έγινε τότε ήταν μία αλλαγή στην υποδούλωσή μας. Από τους Βυζαντινούς περάσαμε στους Οθωμανούς Τούρκους. Σημασία έχει να είσαι ελεύθερος κι όχι σε ποιον είσαι υπόδουλος.

Leave a Reply