Αποφθέγματα

Το μόνο μέσο που διαθέτουμε, για να κυριαρχήσουμε στην ενστικτώδη ζωή μας, είναι η νόηση

— Φρόιντ

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

“Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί αυτή η απάντηση”

ellinida-manaΟ πόλεμος δεν σημαίνει μόνο μάχες, αίμα, θάνατο. “Γεννάει” και ιστορίες ανθρωπιάς. Σαν αυτή που συνάντησε ο Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ στην Κρήτη λίγα χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Κέστνερ επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952, αυτή την φορά σαν ταξιδιώτης κι όχι σαν στρατιώτης, και ταξίδεψε στην Κρήτη. Παρά τις συμβουλές των Γερμανών να συστήνεται ως Ελβετός για λόγους ασφαλείας, αυτός έλεγε πως ήταν Γερμανός. Μπορεί οι μνήμες να ήταν ακόμα πολύ νωπές και οι πληγές να μην είχαν επουλωθεί, αλλά ο Κέστνερ δεν αντιμετώπισε καμία έχθρα από τους ντόπιους. Μία μέρα βρέθηκε σ’ ένα γερμανικό νεκροταφείο και μπήκε ν’ αποτίσει φόρο τιμής στους συμπατριώτες του όπου εκτυλίχθηκε μία συγκινητικότατη ιστορία που, όπως ο ίδιος ο Κέστνερ είπε, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί αυτή η απάντηση.

Ας διαβάσουμε, όμως, αυτή καθ’ αυτή την εξιστόρηση του Έρχαρτ Κέστνερ.

Το 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η Γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος….
Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα”

– “Είστε από εδώ”;

– “Μάλιστα”.

– “Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς”.

– “Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου”.

 

Το κείμενο έχει ανέβει και στο youtube σ’ ένα πολύ ωραίο και συγκινητικό βίντεο.

 

https://www.youtube.com/watch?v=bU4B2uQpuVg

Leave a Reply