Αποφθέγματα

Κάθε κοινωνία αντιμετωπίζει δύο κινδύνους: την αναρχία και το δεσποτισμό

— Μπέρτραντ Ράσελ

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Επάγγελμα συνδικαλιστής

 

Γενική απεργία έχουμε σήμερα κι ας πούμε 2-3 πραγματάκια για το συνδικαλισμό στην Ελλάδα και τους συνδικαλιστές, αυτούς τους αγωνιστές των εργαζομένων. Συνδικαλισμός είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ουσιαστικά, πρόκειται για τη συνέχιση των συντεχνιών που πρωτοεμφανίστηκαν στο Μεσαίωνα. Τότε, οι κτίστες, οι ξυλουργοί και γενικά όλες οι ομάδες των τότε επαγγελμάτων αποφάσισαν να οργανωθούν σε ομάδες για να προστατεύουν την εργασία τους και τα δικαιώματά τους από τις ανώτερες τάξεις (βασιλείς, αριστοκράτες κ.λ.π.) που συχνά-πυκνά τους αδικούσαν ή τους εκμεταλλεύονταν. Το εγχείρημα πέτυχε, οι εργαζόμενοι κατάφεραν μέσω των συντεχνιών να εξασφαλίσουν δικαιώματα, ελευθερίες, καλύτερες συνθήκες εργασίας κ.λ.π. Κι ακριβώς επειδή πέτυχε, άντεξε στο χρόνο και με κάποιες παραλλαγές φτάσαμε στο σημερινό συνδικαλισμό. Η ιδέα ήταν (και είναι) φανταστική επειδή προστατεύει τα δικαιώματα του κάθε εργαζομένου.

Η ιδέα, όμως… Ας δούμε την υλοποίησή της σε πράξη στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα ενσαρκώνεται, κυρίως, από τη ΓΣΕΕ, τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας. Στη ζωή μας μπήκε το 1992 για να προασπίζει τον απλό εργαζόμενο κόντρα στους αδηφάγους και αιμοδιψείς εργοδότες που το μόνο που τους νοιάζει είναι το κέρδος ανεξαρτήτου κόστους ή θυσιών. Όσοι, λοιπόν, δούλευαν πριν και μετά το σωτήριον (για τους εργαζομένους) έτος 1992, δε σταματάνε να μιλάνε για το πόσο άλλαξε η εργασιακή ζωή τους από τότε. Όλοι πια είναι ασφαλισμένοι, όλοι πληρώνονται στην ώρα τους, ξεχάσαμε τι σημαίνει “μαύρη” εργασία ή “μαύρα” λεφτά, οι υπερωρίες, οι αργίες, τα νυχτερινά πληρώνονται κανονικά και πολλά άλλα προνόμια και πλεονεκτήματα για τον εργαζόμενο. Δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί, αλλά από το 1992 κι έπειτα ζούμε σ’ έναν εργασιακό παράδεισο.

Η αιτία δεν είναι άλλη από τη ΓΣΕΕ και τους μάχιμους συνδικαλιστές της που δε διστάζουν να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους για τους εργαζομένους και το κοινό καλό. Δείτε τι έπαθε ο τελευταίος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ο Παναγόπουλος το 2010 στην πρώτη απεργία της οικονομικής κρίσης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τουλάχιστον έμαθε και στις επόμενες δεν του συνέβη κάτι ανάλογο και μπορούσε απερίσπαστος να συνεχίσει τον αγώνα του. Φυσικά, το ίδιο αγωνιστές ήταν και οι προκάτοχοί του και γενικά όλοι οι υψηλά ιστάμενοι που έχουν κατά καιρό περάσει από τη ΓΣΕΕ. Ποιον να πρωτοθυμηθείς; Τον Πολυζωγόπουλο, που έφαγε ακόμα και ξύλο για τα συμφέροντα των αγωνιζομένων; Το ότι το έφαγε από εργαζομένους είναι μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια. Ή μήπως τον Πρωτόπαππα, που τον έβλεπαν πολιτικοί, εφοπλιστές και βιομήχανοι και… πάνιαζαν από το φόβο τους;

Ευτυχώς, όμως, ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν είναι αγνώμονες ούτε αχάριστοι, ενώ και τα πολιτικά κόμματα μπορεί να ήταν και να είναι οι μεγάλοι αντίπαλοι, εντούτοις αναγνώρισαν στους μεγάλους αντιπάλους τους τη μαχητικότητα, την αξία, το ακέραιον του χαρακτήρα τους και προπαντός την ανιδιοτέλεια για το καλό του τόπου και των εργαζομένων. Ας δούμε, λοιπόν, τη μετέπειτα πορεία προέδρων και των γενικών γραμματέων της ΓΣΕΕ.

 

Λάμπρος Κανελλόπουλος: Ο πρώτος πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Διετέλεσε πρόεδρος από 21/4/1992 έως 17/10/1993. Λίγους μήνες αργότερα, εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, όπως και στις εκλογές του 1996. Διετέλεσε, μάλιστα, υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από 22.1.96 έως 25.9.96 σα σχετικός που ήταν… Είναι γραμμένος στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του από το 1984. Γιατί οι αυτοκρατορίες πέφτουν εκ των έσω… Έχει ένα γιο που δουλεύει σε ιδιωτική εταιρεία. Είπαμε να κάνουμε και λίγη πλάκα, στην Ολυμπιακή δουλεύει ο άνθρωπος. Α, και να μην το ξεχάσουμε. Από το 2009 ο Χρήστος Κανελλόπουλος είναι ο πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF. Άμα είσαι χαρισματικός…

 

 

 

Χρήστος Πρωτόπαππας: Πρόεδρος στη ΓΣΕΕ από 18/10/1993 έως 27/8/1996. Αυτός ήταν καλός και τον κρατήσαν περισσότερο. Εντελώς τυχαία, λίγους μήνες αργότερα εξελέγη βουλευτής, κι αυτός με το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι το 2009 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε δηλαδή 5 φορές. Είπαμε, αυτός είναι καλός. Το ανήσυχο, όμως, και μαχητικό πνεύμα του δεν τον άφησε απλό βουλευτή. Από το 1996 έως το 2001 ήταν υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και από το 2001 έως το 2004 υπουργός Τύπου και Μ.Μ.Ε. Γιατί πρέπει να είσαι εύγλωττος γι’ αυτή τη θέση και ο Χρήστος Πρωτόπαππας είναι κι απ’ αυτό. Στις πρόσφατες εκλογές έπεσε θύμα της οργής του κόσμου και δεν εξελέγη βουλευτής. Μην ανησυχείτε, όμως, από το 2010 είναι πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο των ομολόγων. Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι, η υπόθεση θα ξεσκεπαστεί πλήρως και οι όποιοι ένοχοι θα έχουν την τιμωρία που τους αξίζει. Ο Χρήστος Πρωτόπαππας θα φροντίσει (και) γι’ αυτό…

 

Χρήστος Πολυζωγόπουλος: Ο Πολυζωγόπουλος ήταν πρόεδρος της ΓΣΣΕ από 28/8/1996 έως 5/7/2006. Αυτός ήταν ακόμα καλύτερος κι έμεινε πιο πολλά χρόνια, σχεδόν 8. Δυστυχώς, αυτός δεν έγινε βουλευτής κι η Ελλάδα έχασε έναν άξιο εκπρόσωπο της εργατικής τάξης στο Κοινοβούλιο. Ίσως να φταίει το ξύλο που έφαγε και του χάλασε το image. Τουλάχιστον είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ από το 2ο συνέδριό του κι έπειτα. Αργότερα εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και στη συνέχεια (Μάρτης του 2005) μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου. Η Ελλάδα μπορεί να έχασε μία μεγάλη ευκαιρία στο πρόσωπο του Χρήστου Πολυζωγόπουλου, όχι, όμως, και το ΠΑΣΟΚ που ξέρει ν’ ανταμοίβει τους άξιους ανθρώπους.

 

 

 

 

Γιάννης Παναγόπουλος: Πρόεδρος της ΓΣΕΕ από 6/7/2006 έως σήμερα. Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί στο μέλλον, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε ότι λαός και πολιτική ηγεσία θ’ αναγνωρίσουν την αξία του, τους αγώνες του και θα συνεχίσει την προσφορά του (τουλάχιστον) από το μετερίζι του βουλευτή.

 

Γιάννης Θεωνάς: Γενικός γραμματέας στη ΓΣΕΕ από το 1992 έως το 1994. Το 1994, λίγους μήνες αργότερα, εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ. Παρέμεινε ευρωβουλευτής μέχρι το 2000. Στο ΚΚΕ έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής το 1987 μέχρι το 1996, ενώ από το 1990 έως το 1994 ήταν και μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Το 2000 τα τσούγκρισε με το κόμμα (αυτός παραείνει μαχητικός…) και παραιτήθηκε από ευρωβουλευτής. Λίγο πριν το 16ο συνέδριο του κόμματος, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το Κ.Κ.Ε. Αλέκα και Λιάνα ήταν απαρηγόρητες, ενώ η ατμόσφαιρα στο συνέδριο ήταν πιο βαριά κι από την κηδεία του Στάλιν. Το ζιζάνιο της αγωνιστικότητας και μαχητικότητας τον έκανε να ιδρύσει την Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ), η οποία συμμάχησε με το ΣΥΡΙΖΑ (για τέτοια ενότητα της Αριστεράς μιλάμε…). Σήμερα είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και της Γραμματείας της ΚΕΔΑ.

 

 

Γιώργος Μαυρίκος: Ο Γιώργος Μαυρίκος ήταν γενικός γραμματέας στη ΓΣΕΕ από το 1995 έως το 1998. Από το 2007 εκλέγεται βουλευτής με το ΚΚΕ, ενώ από το 1999 έως το 2008 ήταν το πρωτοπαλίκαρο του ΠΑΜΕ. Ήταν αυτός που περίπου ένα χρόνο πριν είχε πετάξει το μνημόνιο 2 στον Βενιζέλο. Ο Βαγγέλης δεν μπορεί να φάει από τότε…

 

 

 

 

 

Γιάννης Μανώλης: Γενικός γραμματέας από το 1998 έως το 2004. Το 2004 “εξαργυρώνει” τον ιδρώτα που έχυσε για το καλό του τόπου και των εργαζομένων με την είσοδό του στη Βουλή με τη Ν.Δ. Ο πολυτάλαντος Γιάννης τα πάει εξίσου περίφημα κι επανεκλέγεται το 2007. Μην αντέχοντας, όμως, την οικονομική κρίση που τόσο έπληξε τον ίδιο και το λαό, φεύγει από τη μνημονιακή Ν.Δ. και βρίσκει καταφύγιο στους αντιμνημονιακούς Ανεξάρτητους Έλληνες.

 

 

 

 

Κώστας Πουπάκης: Γενικός γραμματέας στη ΓΣΕΕ από το 2004 έως το 2009. Την ίδια χρονιά εκλέγεται ευρωβουλευτής με τη Ν.Δ. Ευτυχώς που υπάρχει κι ο Κώστας και κρατάει τα μπόσικα από τους Ευρωπαίους που θέλουν να μας καταβροχθίσουν. Ποιος απ’ όλους αυτούς τους ξενέρωτους και κρυόκωλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να τολμήσει να τα βάλει μ’ έναν Κρητίκαρο σαν τον Κώστα Πουπάκη; Επίσης από το 2001 έως το 2007 ήταν πρόεδρος της ΔΑΚΕ – Ιδιωτικού τομέα.

 

 

 

 

Οι Γιώργος Τσαλικάκης (γ.γ. 2009-2010) και Ευάγγελος Μπουζούλας (γ.γ. 2010-Μάρτης 2011) είναι αρκετά “φρέσκοι” και δεν έχουν προλάβει ακόμα ν’ αποδείξουν το μαχητικό πνεύμα τους από κάποια άλλη θέση. Μέχρι στιγμής, ο πρώτος είναι συνδικαλιστής στον ΟΣΕ και ο δεύτερος στη ΔΕΗ. Οι εργαζόμενοι των δύο οργανισμών μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι…

Όσο για τον νυν γενικό γραμματέα της ΓΣΕΕ, τον Νίκο Κιουτσούκη, πρόλαβε ήδη να δείξει το μαχητικό πνεύμα του. Χωρίς να λογαριάσει προσωπικό κόστος κι οδηγούμενος από την ανιδιοτέλεια, θυσίασε τη θέση του στο κόμμα όταν πριν λίγες εβδομάδες συγκρούστηκε με τον Αντώνη Σαμαρά. Το μέλλον του προοιωνίζεται λαμπρό…

Αυτή είναι η πορεία των μεγάλων κεφαλιών της ΓΣΕΕ από το 1992 κι έπειτα. Μ’ εξαίρεση τον Πολυζωγόπουλο και τους “φρέσκους” Τσαλικάκη και Μπουζούλα, όλοι οι άλλοι είτε έκατσαν στα έδρανα της ελληνικής Βουλής είτε στα έδρανα του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Και μην ακούτε κάποιους κακοπροαίρετους που λένε ότι και καλά ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα είναι ο προθάλαμος μιας πολιτικής καριέρας κι ότι όλα γίνονται με ιδιοτέλεια από τους συνδικαλιστές. Η’ ακόμα ακόμα ότι συνδικαλιστές και πολιτικά πρόσωπα έχουν τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους και μαζί “καβαλάνε” τους εργαζομένους. Κάποιοι συκοφάντες καταγγέλλουν τρομοκρατία σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Αν κάποιος λέει θέλει να δουλέψει είτε για προσωπικούς λόγους είτε για ιδεολογικούς λόγους, τότε συνδικαλιστές αναλαμβάνουν να τον “νουθετήσουν”. Άλλοι πάλι λένε ότι υπάρχουν συνδικαλιστές που παίρνουν 3 και 4 μισθούς, ενώ άλλοι 2 και 3 συντάξεις. Μα, είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα; Πού τ’ άκουσαν όλα αυτά; Το πιο πιθανό είναι να τα λένε από φθόνο γιατί δεν μπορούν να φτάσουν τέτοιες αγέρωχες προσωπικότητες που τ’ όνομά τους θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του συνδικαλισμού και των δίκαιων αγώνων για μία καλύτερη Ελλάδα. Άλλη εξήγηση δεν μπορούμε να φανταστούμε…

Leave a Reply