Αποφθέγματα

Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την ελπίδα

— Ευάγγελος Παπανούτσος

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Χαμένοι στη μετάφραση

metafrastiko_tmimaΠρωί πρωί ξύπνημα σήμερα για να πάω στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπ. Εξωτερικών που βρίσκεται στο Μοναστηράκι. Περίπου 50 μέτρα πριν φτάσω, είναι 4-5 αλλοδαποί. Με πλησιάζει ο ένας από αυτούς να με πληροφορήσει για μεταφράσεις σε τιμή ευκαιρίας. Δεν του δίνω σημασία και προχωράω για τα γραφεία. Θα άνοιγαν σε λίγο και πίσω από την κλειστή εξώπορτα, 3 αστυνομικοί απολαμβάνουν τη φραπεδιά τους στον ήλιο φορώντας, φυσικά, τ’ απαραίτητα γυαλιά ηλίου (δεν είναι να παίζει κανείς με την τρύπα του όζοντος στις μέρες μας…). Υποθέτω ότι εκείνοι οι 4-5 άνδρες που πλεύριζαν πολίτες (Έλληνες και ξένους) που πήγαιναν να εξυπηρετηθούν στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπ. Εξωτερικών είχαν τη σχετική άδεια, γι’ αυτό και κανείς από τους αστυνομικούς δεν μπήκε στον κόπο να τους ελέγξει, παρά προτίμησαν την απόλαυση της φραπεδιάς κάτω από τον ζεστό ήλιο.

Μετά από λίγο, άνοιξε η πόρτα και ανέβηκα στον 3ο όροφο. Εκτός από το χαρτί που είχα μαζί μου, έπρεπε να συμπληρώσω μία αίτηση που μου δώσανε εκεί. Υπήρχε ένας ξύλινος πάγκος στην αίθουσα γι’ αυτόν το σκοπό με δύο στυλό πάνω. Τον έναν τον είχε πάρει κάποιος άλλος, τον δεύτερο εγώ. Πάω να γράψω, αλλά τζίφος. Κρίνοντας από την εμφάνισή του, πρέπει να ήταν από την πρώτη παραγωγή BIC… Πηγαίνω στα γκισέ και με ευγένεια (η ευγένεια, να ξέρετε, είναι ένδειξη αδυναμίας σε νεοελληνικά νταραβέρια) ζητάω ένα στυλό για να συμπληρώσω την αίτηση. “Δεν έχουμε στυλό εδώ, να πας στο ισόγειο να πάρεις”, μου λέει ένας τύπος, για τον οποίο χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά. Γύρω στα 45-50, με τη φαλακρίτσα του και τα γυαλιά οράσεως, έκοβε βόλτες από γραφείο σε γραφείο (μπορεί να μην είχε δικό του), μοιράζοντας όποτε χρειαζόταν τις πολύτιμες υπηρεσίες του στους πολίτες. “Πόσα αντίγραφα θέλετε; 2; Τότε θα γράψετε 2 στην αίτηση” και άλλες τέτοιες πολύτιμες συμβουλές. Ήταν, εν ολίγοις, κάτι σαν μπαλαντέρ στον 3ο όροφο.

Ευτυχώς, μία ηλικιωμένη κι ευγενική γυναίκα (όχι υπάλληλος, πολίτης) είχε μαζί της στυλό και μου τον έδωσε. Στην ουρά δεν υπήρχαν πολλά άτομα, 2-3. “Ωραία, θα ξεμπερδέψω γρήγορα”, σκέφτομαι όσο συμπληρώνω την αίτηση. Πάω στην ουρά κι εκείνη την στιγμή, η γυναίκα-υπάλληλος άρχισε να φωνάζει στον πολίτη κι αφού ο τελευταίος έφυγε, φεύγει κι εκείνη. “Εγώ δεν μπορώ άλλο εδώ! Μία στον 1ο όροφο, μία στον 3ο όροφο, μ’ έχουν τρελάνει! Πάω πάνω!”, φωνάζει κι εξαφανίζεται (πάνω ήταν ο 4ος όροφος με την ηρεμία του, φαντάζομαι, αφού εκεί δεν έχει ενοχλητικούς πολίτες που θέλουν να εξυπηρετηθούν). Ήταν σίγουρα πάνω από 50 χρονών όσο προλάβαμε να τη δούμε και δεν ξέρω τι ήταν αυτό που τη νευρίασε τόσο πολύ.

Έτσι, το ταμείο μένει άδειο. Ήταν το μοναδικό που εξυπηρετούσε τον κόσμο και αναπόφευκτα, η ουρά μεγάλωσε από 2-3 άτομα σε διψήφιο αριθμό. Ήταν μία άλλη γυναίκα πίσω από τα ταμεία που, όμως, ήταν απασχολημένη με κάτι άλλο. Σε κάποια στιγμή, βγαίνει από ένα γραφείο, μία άλλη γυναίκα που μάλλον ήταν πιο ψηλά στην ιεραρχία. Πάει στο ταμείο να ζητήσει κάτι και μένει κάγκελο. “Δεν είναι κανείς στο ταμείο;”, μονολογεί απορημένη. “Όχι”, της λέει η άλλη γυναίκα. “Έφυγε, πήγε στον 4ο όροφο”. “Καλά”, απαντάει και γυρνώντας σε μία κοπέλα που ήταν μαζί της, της λέει. “Περίμενε στην ουρά κι όταν ξανανοίξει το ταμείο, πες ότι σ’ έστειλα εγώ για να μη σε στείλουν αλλού” και γύρισε στο γραφείο της.

Μετά από λίγο, η άλλη γυναίκα κάθισε στο ταμείο και ξανάρχισε η εξυπηρέτηση του κόσμου. Μπροστά από μένα, ήταν μία κυρία ψιλοπροχωρημένης ηλικίας. Έδωσε τα χαρτιά της κι έρχεται η ώρα της προκαταβολής (έτσι λειτουργεί το μεταφραστικό. Δίνεις μία προκαταβολή για τη μετάφραση που σου κάνουνε και τα υπόλοιπα με την παραλαβή). “36€”, της λέει η υπάλληλος και θα έρθετε στις 9 Απριλίου. “Δε γίνεται να τα πάρω νωρίτερα;”, ρωτάει η κυρία. “Ναι, αλλά τότε θα πληρώσετε τώρα το 50% της μετάφρασης”. “Δε με πειράζει”, απαντάει εκείνη. “Πόσο είναι;” “54€ και θα έρθετε στις 5 Απριλίου”, της λέει η υπάλληλος. Βγάζει η γυναίκα από το πορτοφόλι της 2 πενηντάρικα και της τα δίνει. “Τι είναι αυτά;”, φωνάζει η υπάλληλος. “Δεν έχω ρέστα, δώσε κάτι άλλο”. “Μα, δεν έχω άλλα”, λέει η κυρία, “αυτά είναι τα μοναδικά λεφτά που έχω. “Δε γίνεται να σου δώσω ρέστα, να πας κάτω να χαλάσεις και να ξανάρθεις”, της είπε. Η καημένη η γυναίκα δεν είχε άλλη επιλογή και πήγε κάτω να βρει κάποιον να της χαλάσει το πενηντάρικο.

Εγώ ήμουν πιο τυχερός αφού αυτό που ήθελα, κόστιζε μόλις 9€ κι έγινε γρήγορα η συναλλαγή.

Αν, λοιπόν, η ανάγκη σας φέρει στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπ. Εξωτερικών, καλό είναι να πάτε από την άλλη πλευρά κι όχι από την Ερμού, για ν’ αποφύγετε πιθανούς μεταφραστές, να έχετε μαζί σας ένα στυλό και να έχετε όλων των ειδών τα χαρτονομίσματα. Αν, μάλιστα, έχετε το ακριβές αντίτιμο, τότε ακόμα καλύτερα. Και προς Θεού, μην εξοργίσετε κάποια εργαζομένη και σηκωθεί και φύγει!

Leave a Reply