Αποφθέγματα

Ομολογουμένως τη φύσει ζην
(Να ζούμε σύμφωνα με τη φύση)

— Ζήνων ο Κιτιεύς

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Θέλουμε κι άλλες Ντόρτμουντ

bvbΌλη η Ευρώπη μιλάει από χθες το βράδυ για το θαύμα της Ντόρτμουντ, το μαγευτικό ποδόσφαιρο που παίζει, τον killer Λεβαντόφσκι, τον τρελό Γιούργκεν Κλοπ, τον παικταρά Γκέτσε. Ωραίοι οι διθύραμβοι, οι πανηγυρισμοί κι όλα αυτά, αλλά ακόμα καλύτερα είναι να δούμε τα πράγματα λίγο πιο “βαθιά” και να δούμε το πως η Ντόρτμουντ έφτασε στη χθεσινή βραδιά και το ιστορικό 4-1 επί της Ρεάλ Μαδρίτης σε ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Γιατί αυτή η πορεία (με άγνωστο ακόμα προορισμό) μόνο τυχαία δεν έγινε και είναι διανθισμένη με μηνύματα προς πολλές κατευθύνσεις.

Πάμε, λοιπόν, 11 χρόνια πίσω. Μάιος του 2002 και μόλις έχει τελειώσει μία σεζόν σχεδόν ονειρική για την Ντόρτμουντ. Πρωταθλήτρια Γερμανίας  με 1 βαθμό διαφορά από τη 2η Λεβερκούζεν και 2 από την 3η Μπάγερν. Στην Ευρώπη έχει φτάσει στον τελικό του ΟΥΕΦΑ (μετέπειτα Europa League) χάνοντας 3-2 από την οικοδέσποινα και πολύ τυχερή εκείνη τη βραδιά Φέγενορντ. Στον ημιτελικό, μάλιστα, είχε αποκλείσει την Μίλαν με μία 4άρα, όπως χθες. Η Ντόρτμουντ είχε δαπανήσει πολλά εκατομμύρια τις προηγούμενες χρονιές και είχε φτιάξει έναν κορμό πολύ δυνατό που βασιζόταν σε 2 Τσέχους (Ροζίτσκι, Κόλερ), Βραζιλιάνους (Αμορόζο, Εβανίλσον, Εβέρτον) και νεαρούς, ταλαντούχους για την εποχή Γερμανούς (Μέτσελντερ, Κελ, αυτός που μπήκε χθες αλλαγή προς το τέλος του αγώνα).

Οι προσδοκίες στην Ντόρτμουντ ήταν πολύ υψηλές τον Μάιο του 2002 και ονειρεύονταν μεγαλεία (η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1996 δεν ήταν και τόσο μακρινό). Η επόμενη σεζόν, όμως, ήταν καταστροφική. Κάτι οι τραυματισμοί, κάτι οι ατυχίες, κάτι επειδή είναι ποδόσφαιρο και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, η Ντόρτμουντ δεν κατάφερε όχι πρωτάθλημα να πάρει, αλλά ούτε Τσάμπιονς Λιγκ να βγει. Έχασε τα έσοδα από το Τσάμπιονς Λιγκ και γρήγορα οικονομικά σύννεφα εμφανίστηκαν στον ορίζοντα. Αναγκάζεται να πουλήσει το πιο “βαρύ” όνομα της ομάδας, τον Αμορόζο, αλλά υπήρχε ακόμα αισιοδοξία για καλή πορεία. Η σεζόν 2003-04, όμως, ήταν ακόμα χειρότερη με την Ντόρτμουντ να μην μπορεί, πλέον, να καλύψει το οικονομικό άνοιγμα των προηγούμενων ετών. Τερμάτισε στην 6η θέση, αλλά και πάλι προτίμησε να μην πουλήσει τους καλύτερους παίκτες της (Ροζίτσκι, Εβέρτον, Κελ, Μέτσελντερ). Επέμεινε στην οικονομική ανάταση μέσω των αγωνιστικών επιτυχιών, αλλά η χρονιά 2004-05 τη βρήκε να τερματίζει 7η. Δεν υπήρχαν, πλέον, άλλα οικονομικά περιθώρια και η Ντόρτμουντ έπρεπε να ξεφορτωθεί τα βαριά συμβόλαια. Ο μόνος που έμεινε ήταν ο γερο-Κόλερ, οι υπόλοιποι έφυγαν για άλλες πολιτείες. Η Ντόρτμουντ έβαλε λεφτά στα ταμεία της από τις πωλήσεις των παικτών, δεν είχε, πλέον, να πληρώσει ακριβά συμβόλαια, αλλά και πάλι δεν είχε ξεμπλέξει από τα χρέη.

Βρισκόταν ένα βήμα πριν τη χρεωκοπία και τίποτα δε φαινόταν ικανό να τη σώσει. Τίποτα; Οι οπαδοί της ομάδας είχαν άλλη άποψη και ήταν αυτοί που έβαλαν πλάτη. Αγόρασαν διαρκείας, στήριξαν οικονομικά την ομάδα και η Ντόρτμουντ γλίτωσε τον υποβιβασμό λόγω χρεών. Ούτε λόγος, βέβαια, για παίκτες-ονόματα και όνειρα διακρίσεων. Το ότι η Ντόρτμουντ έπαιζε ακόμα στην Μπουντεσλίγκα ήταν από μόνο του επιτυχία. Οι 3 επόμενες σεζόν ήταν διαδικαστικές για την Ντόρτμουντ που τερμάτισε 7η, 9η και 13η αντίστοιχα. Για μία τριετία, η Ντόρτμουντ ξόδευε ελάχιστα και οι οπαδοί συνέχισαν να βάζουν πλάτη χωρίς να παραπονιούνται για την πορεία της ομάδας και να της προσθέτουν επιπλέον πίεση.

Και φτάνουμε στο σωτήριον για την Ντόρτμουντ έτος 2008. Το καλοκαίρι εκείνου του έτους, η Ντόρτμουντ ανακοινώνει νέο προπονητή, τον Γιούργκεν Κλοπ. Μυστήρια περίπτωση αυτός ο ξανθός τύπος με τα στρογγυλά γυαλιά. Από το 2001 ήταν προπονητής στην άσημη Μάιντς, την οποία σταδιακά ανέβασε στην πρώτη κατηγορία του γερμανικού ποδοσφαίρου και λίγο έλειψε, μάλιστα, να την βγάλει στο Europa League. Αν και Γερμανός, το ταμπεραμέντο του άκρως λατίνικο. Σε κάθε γκολ πανηγυρίζει σαν τρελός, συμμετέχει σε κάθε φάση, φωνάζει χειρονομεί, ζει το παιχνίδι με πρωτοφανή ένταση. Στην Ντόρτμουντ πιστεύουν ότι αυτός ο προπονητής ταιριάζει τη συγκεκριμένη στιγμή και τον προσλαμβάνουν. Η ίδια σφιχτή οικονομική πολιτική ακολουθείται και η Ντόρτμουντ ψάχνει για έξυπνες και “ψαγμένες’ μεταγραφές. Έτσι, εκείνο και τα επόμενα καλοκαίρια αγοράζει με λίγα χρήματα παίκτες σαν τον Λούκας Μπάριος, τον Καγκάβα, τον Λεβαντόφσκι, τον Μπλαζικόφσκι. Στην 1η χρονιά του Κλοπ, η Ντόρτμουντ τερματίζει 6η και βγαίνει στο Europa League. Η αισιοδοξία επανέρχεται στην ομάδα αφού μόλις την προηγούμενη χρονιά, η Ντόρτμουντ είχε τερματίσει 13η. Στη 2η χρονιά, η Ντόρτμουντ κάνει ένα ακόμη βήμα προς τα πάνω τερματίζοντας 5η. Ο Κλοπ της έχει μεταγγίσει αυτοπεποίθηση, ενέργεια, ποιότητα, αισιοδοξία κι όλα αυτά βγαίνουν στο χορτάρι. Οι έξυπνες και φθηνές μεταγραφές συνεχίζονται και “δένουν” υπέροχα με τα ταλέντα των ακαδημιών (Γκέτσε, Γκουντογκάν).

Η σεζόν 2010-11 ξεκινάει με την Ντόρτμουντ ένα αδύναμο αουτσάιντερ για το πρωτάθλημα. Η θεωρία, όμως, απέχει πολύ από την πράξη και η Ντόρτμουντ κάνει ένα εκπληκτικό πρωτάθλημα και στέφεται πρωταθλήτρια με 7 βαθμούς διαφορά από την 2η Λεβερκούζεν, ενώ κατακτά και το Κύπελλο ολοκληρώνοντας υπέροχα τη χρονιά. Πολλοί πίστεψαν ότι ήταν μία φωτοβολίδα που σύντομα θα έσβηνε, ειδικά μετά το μέτριο ξεκίνημα της επόμενης χρονιάς. Η Ντόρτμουντ, όμως, δεν επηρεάζεται από τίποτα και είναι μία μαχητικότατη ομάδα, στο πνεύμα του προπονητή της. Δεν τα παρατάει ακόμα κι όταν η Μπάγερν έχει ξεφύγει στη βαθμολογία και μ’ ένα απίστευτο ντεμαράζ ξαναπαίρνει το πρωτάθλημα και με στιλ παρακαλώ, αφού τερμάτισε 8 βαθμούς πάνω από την Μπάγερν με μόλις 3 ήττες σε 34 αγώνες. Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται λίγες μέρες αργότερα όταν στον τελικό του Κυπέλλου ρίχνει μία ξεγυρισμένη 5άρα στην Μπάγερν. Δύο σερί νταμπλ για την Ντόρτμουντ, την ίδια ώρα που τα ταμεία γεμίζουν και πάλι από τις 2 (επαν)εμφανίσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ και τα οικονομικά προβλήματα αποτελούν, πλέον, κακή ανάμνηση. Το ότι ξεπέρασε, όμως, αυτά τα οικονομικά προβλήματα δε σημαίνει ότι ξοδεύει πάλι αλόγιστα. Μόνη εξαίρεση αυτής της οικονομικής πολιτικής αποτελεί ο Ρέους για τον οποίο δίνουν ένα μεγάλο ποσό για να τον πάρουν από την Γκλάντμπαχ. Από την άλλη, όμως, βάζουν εκατομμύρια στα ταμεία τους από τις πωλήσεις παικτών, όπως ο Γκουντογκάν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Και φτάνουμε στη φετινή χρονιά. Η Ντόρτμουντ, όντας πια έμπειρη από την περσινή εμπειρία της στο θεσμό, είναι ώριμη και στο κατάλληλο τάιμινγκ για να δείξει στην Ευρώπη την ποιότητά της, τη μαχητικότητά της, το πάθος της, την τρέλα της. Είναι στον πιο δύσκολο όμιλο με Ρεάλ Μαδρίτης (1 νίκη, 1 ισοπαλία), Μάντσεστερ Σίτι (1 νίκη, 1 ισοπαλία) και Άγιαξ (2 νίκες), αλλά τερματίζει 1η. Ο Μουρίνιο την είχε… μυριστεί από τότε τη δουλειά και είχε δηλώσει μετά το 2-1 στην Ντόρτμουντ, ότι αυτή η ομάδα αν περάσει τον όμιλο, μπορεί να φτάσει μέχρι την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ.

Η Ντόρτμουντ πέρασε με 1 νίκη και 1 ισοπαλία τα εμπόδια των Σαχτάρ και Μάλαγα για να ζήσει τη χθεσινή ονειρική βραδιά που κάθε οπαδός ομάδας ονειρεύεται να ζήσει. Η φετινή πορεία της στο Τσάμπιονς Λιγκ έκανε τα ταμεία της να γεμίσουν ακόμη περισσότερο. Ειδικά αν πάρει το Τσάμπιονς Λιγκ, τότε τα οικονομικά της θα εκτοξευθούν, ενώ ήδη έβγαλε 37 εκ. από την πώληση του Γκέτσε στην Μπάγερν.

Αυτή είναι η πορεία της Ντόρτμουντ την τελευταία δεκαετία. Το έπαιξε νεόπλουτη και κινδύνεψε με αφανισμό. Οι πιστοί οπαδοί της, όμως, την έσωσαν από την καταστροφή και βαδίζοντας στη συνέχεια με σύνεση, λογική, προγραμματισμό και μυαλό, επανήλθε στο δρόμο των επιτυχιών. Κλειδί σε αυτή την ιστορία ήταν ο Κλοπ που έβαλε το πάθος του και τη μαχητικότητά του για να ξανακάνει την Ντόρτμουντ μεγάλη. Πιστοί οπαδοί (με αποδείξεις, όχι στα λόγια), ομάδα που ξοδεύει λίγα και κερδίζει πολλά, αγωνιστική ομάδα με πάθος, μαχητικότητα, που τα δίνει πραγματικά όλα στο γήπεδο. Μόνο κάποιος “άρρωστος” δε συμπαθεί την υγεία αυτής της Ντόρτμουντ.

Leave a Reply