Αποφθέγματα

Όταν το κόμμα γίνει κράτος, πρέπει να λησμονήσει ότι είναι κόμμα

— Ελευθέριος Βενιζέλος

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Οδοιπορικό στη βόρεια Ιταλία, μέρος 1ο

100_2752Αναχώρηση

Η πρώτη βδομάδα μου στο Μόναχο, ύστερα από σχεδόν 4 μήνες διαλείμματος στην Αθήνα, συμπέφτει με τριήμερο. “Ωραία ξεκινάμε”, σκέφτομαι και προγραμματίζουμε αμέσως ταξιδάκι. Ύστερα από πολλές υποψηφιότητες, συμφωνούμε να πάμε βόρεια Ιταλία. Απ’ ό,τι, φαίνεται, όμως, την ίδια σκέψη κάνουν πολλοί Γερμανοί και δε βρίσκουμε ξενοδοχείο στη Βερόνα, την οποία είχαμε σχεδιάσει να χρησιμοποιήσουμε ως ορμητήριο. Κοντά της υπάρχει μία λίμνη, η λίμνη Garda και βρίσκουμε εκεί δωμάτιο. Μικρό το κακό μιας και το ορμητήριο μεταφέρθηκε μόλις 28 χλμ.

Σηκωνόμαστε Σάββατο πρωί και ξεκινάμε γύρω στις 10.30. Σύμφωνα με το GPS, το ταξίδι θα διαρκέσει περίπου 4 ώρες οπότε κάπου στις 14.30 θα κάνουμε το τσεκ ιν στο ξενοδοχείο. Έτσι νομίζαμε όταν ξεκινήσαμε, αλλά μόλις βγήκαμε από το Μόναχο μας περίμενε μία απρόσμενη και δυσάρεστη έκπληξη. Μποτιλιάρισμα αρκετών χιλιομέτρων και είμασταν παγιδευμένοι, όπως και η περίφημη και ξακουστή γερμανική οργάνωση. Καταλάβαμε ότι δεν πρόκειται να φτάσουμε στις 14.30 στη λίμνη Garda. Δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να κάνουμε προπόνηση στον συμπλέκτη. Νεκρά, 1η, 2η, νεκρά ήταν ο κύκλος των ταχυτήτων στη βαυαρική εθνική οδό. Κρίμα την απουσία ορίου ταχύτητας στις εθνικές οδούς στη Γερμανία.

Αφού προχωρήσαμε κάποια χιλιόμετρα, είπαμε να βάλουμε βενζίνη. Πόσο κακή ιδέα! Είδαμε μία σχετική πινακίδα και μπήκαμε δεξιά για να βάλουμε βενζίνη. Τα βενζινάδικα στις εθνικές της Γερμανίας δεν είναι όπως στην Ελλάδα. Δεν είναι αμέσως δεξιά της εθνικής και μετά ξαναμπαίνεις σ’ αυτήν. Είναι πιο μακριά από την εθνική και κάνεις κύκλο για να ξαναμπείς εκεί (γερμανική οργάνωση…). Αυτό, όμως, ήταν το λιγότερο. Φτάνουμε στο βενζινάδικο και διαλέγω την αντλία με τα λιγότερα αυτοκίνητα, 2. Σε 5 λεπτά πίστευα ότι θα ήμουν πίσω στην εθνική ο αφελής. Στη Γερμανία δεν υπάρχουν υπάλληλοι στα βενζινάδικα και βάζεις μόνος σου τη βενζίνη. Ύστερα πας μέσα, λες στον υπάλληλο τον αριθμό της αντλίας που έβαλες βενζίνης, πληρώνεις και… auf wiederesehen.

Την ώρα που μπήκα στην ουρά, ο οδηγός του πρώτου αυτοκινήτου έβαζε ήδη βενζίνη. Όταν τελείωσε, αντί να πάει να πληρώσει, θεώρησε καλό να πλύνει όλα τα τζάμια του αυτοκινήτου. Μην πάει βρώμικος στην Αυστρία, την Ιταλία ή όπου αλλού πήγαινε και τον πάρουν στο ψιλό. Κάποια στιγμή τελείωσε και με το καθάρισμα των τζαμιών και πήγε επιτέλους να πληρώσει. Περίμενα, περίμενα, περίμενα κι αυτός άφαντος. Μπορεί να μην κρατούσε τους “Times” σαν τη γιαγιά στο γνωστό ανέκδοτο, αλλά κι αυτός προφανώς…

Δυστυχώς, δεν μπορούσα ν’ αλλάξω αντλία γιατί με είχανε κλείσει από πίσω οπότε… Γιαννάκης, υπομονή. Με τα πολλά, ο οδηγός επιτέλους επέστρεψε (εμφανώς πιο… ανάλαφρος…) κι έφυγε. Το δεύτερο αυτοκίνητο, το οποίο είχε γαλλικές πινακίδες, ήλπιζα να κάνει πολύ πιο γρήγορα γιατί μπορεί ο θερμοστάτης του αυτοκινήτου μου να δούλευε κανονικά, ο προσωπικός  μου, όμως, είχε αρχίσει ν’ ανεβάζει θερμοκρασία. Ευτυχώς, ο Γάλλος δεν ήθελε να καθαρίσει τα τζάμια και γρήγορα πήγε πήγε να πληρώσει. Όσο γρήγορα πήγε, όμως, τόσο άργησε να γυρίσει. Αυτά παθαίνεις άμα τρως συνέχεια ροκφόρ. Για να μην πολυλογώ, με 2 αυτοκίνητα μπροστά, μου πήρε 20!!! λεπτά, 50 Παναγίες και ισάριθμους Χριστούς για να βάλω βενζίνη. Υπόκλιση στη γερμανική οργάνωση!

Ευτυχώς, η κίνηση στην εθνική δεν ήταν τόσο χάλια όσο πριν και ειδικά όταν πήραμε κατεύθυνση για Ίνσμπρουκ (η κύρια συνεχίζει για Σάλτσμπουργκ), ο δρόμος δεν είχε καθόλου κίνηση. Είχαμε, όμως, ήδη καθυστερήσει αρκετά και φτάσαμε γύρω στις 16.30 (κάναμε και μία στάση μόλις μπήκαμε Ιταλία να φάμε ένα σάντουιτς). Περίπου 6 ώρες για 430 χιλιόμετρα. Η διαδρομή, πάντως, ήταν πολύ όμορφη. Χιονισμένες κορφές, πανέμορφα τοπία, μεσαιωνικά κάστρα μας συνόδευαν καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού και αρκετά συχνά κάποιο ποτάμι να δροσίζει τη φύση και τις ματιές μας.

Leave a Reply