Αποφθέγματα

Κακής επ’ αρχής γίγνεται τέλος κακόν
(Η κακή αρχή καταλήγει σε κακό τέλος)

— Ευριπίδης

Σκίτσο της Ημέρας

Σκίτσο της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας

Φωτογραφία της Ημέρας
Τα 147 Δελφικά Παραγγέλματα

Κάρολος Παπούλιας, ο δικός μας Μαλαχίας

papouliasΌσοι έχετε διαβάσει το διάσημο ιστορικό μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο “Το όνομα του Ρόδου” ή έχετε δει την ομώνυμη ταινία του Ζαν Ζακ Ανό, βασισμένη στο βιβλίο, ενδεχομένως να θυμάστε τον Μαλαχία. Δεν ήταν απλά ένας μοναχός στο, περίφημο για την εποχή του, μοναστήρι που διαδραματίζεται η ιστορία, αλλά ήταν ο υπεύθυνος της ξακουστής κι ενδεχομένως καλύτερης βιβλιοθήκης του δυτικού τότε κόσμου, σύμφωνα με το μυθιστόρημα. Ήταν ένας σεβάσμιος γέροντας που σπάνια μιλούσε. Απόμακρος από τους υπόλοιπους μοναχούς, ασχολιόταν μόνο με την σημαντική βιβλιοθήκη και τίποτε άλλο. Τα υπόλοιπα θέματα της Μονής δεν τον απασχολούσαν κι ας είχε τη δύναμη λόγω θέσης, να παρέμβει, να πιέσει και ν’ αλλάξει καταστάσεις.

Όσο προχωρούσε, όμως, το μυθιστόρημα τόσο αποκαλυπτόταν ο αληθινός ρόλος και χαρακτήρας του. Ο Μαλαχίας είχε την τιμητική αυτή θέση, όχι γιατί την άξιζε, αλλά για κάποιες πολύτιμες υπηρεσίες που είχε προσφέρει στο παρελθόν και για το στόμα του που είχε κρατήσει τότε κλειστό. Μιλούσε σπάνια, όχι επειδή ήταν πραγματικά σοφός όπως φαινόταν, αλλά πολύ απλά γιατί δεν είχε τίποτα να πει. Η μόνη αληθινή γνώση που κατείχε ήταν ότι ήταν ανάξιος για μία τόσο σημαντική θέση, γι’ αυτό ήταν καλύτερα να μη μιλάει και αποκαλυφθεί η αληθινή ταυτότητά του. Ίσα-ίσα που με τη σιωπή του φάνταζε σεβάσμιος και σοφός σε όσους δεν (τον) ήξεραν. Τέλος, όπως όλοι οι μοναχοί της Μονής, έτσι και ο Μαλαχίας δεν ήταν καθόλου αγαπητός στον απλό λαό που ζούσε στο χωριό έξω από τη Μονή. Εκείνοι πεινούσαν και πέθαιναν από την πείνα και ήξεραν ότι την ίδια στιγμή οι μοναχοί περνούσαν μπέικα. Ωστόσο, μάταια περίμεναν για μία βοήθεια ή έστω ένα πιάτο φαγητό.

Και πάμε τώρα στον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Βλέπετε κάποια κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ του Μαλαχία και του Κάρολου Παπούλια; Εμείς αρκετά.

Καταρχάς, όπως ο Μαλαχίας, έτσι και ο Παπούλιας βρίσκεται όχι απλά σε μία τιμητική θέση, αλλά την πιο τιμητική που μπορεί να έχει ένας Έλληνας. Όπως ο Μαλαχίας, έτσι και ο Παπούλιας έχει “ένοχο” παρελθόν με τον υποτιθέμενο δανεισμό του στον Ανδρέα Παπανδρέου για την περίφημη βίλα στην Εκάλη (όχι και πολύ τιμητικό για έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας). Όπως ο Μαλαχίας, έτσι και ο Παπούλιας αν κι έχει την εξουσία και τη δύναμη να πιέσει, να παρέμβει ή ν’ αλλάξει καταστάσεις, δεν το κάνει. Παραμένει απόμακρος, σαν να μην τον αγγίζουν όσα γίνονται από το 2009 και μετά. Με τη σιωπή του και την άρνησή του να παρέμβει, συναινεί σε όσα συμβαίνουν την τελευταία τετραετία στην Ελλάδα. Όπως ο Μαλαχίας, έτσι και ο Παπούλιας δείχνει σοφός, αλλά δεν είναι. Όποτε μιλάει, ο λόγος του δεν παραπέμπει σ’ έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά είναι ένας συνηθισμένος, άχρωμος, τυπικός και “ξύλινος” λόγος. Σαν τους λόγους αυτών που δεν έχουν ή δεν μπορούν να πούνε τίποτα. Ίσως, για όλα αυτά μιλάει σπάνια και εμφανίζεται ακόμα σπανιότερα. Γιατί, ίσως, γνωρίζει, όπως ο Μαλαχίας, ότι δεν είναι άξιος για μία τόσο τιμητική θέση και δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις αυτής της υπεύθυνης θέσης (γιατί η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι μόνο τιμητική, έχει κι ευθύνες). Τέλος, όπως κι ο Μαλαχίας (και οι υπόλοιπο μοναχοί), έτσι και ο Παπούλιας δεν είναι καθόλου αγαπητός στον λαό. Γι’ αυτό οι παρελάσεις (από τις ελάχιστες φορές που ο Παπούλιας τολμάει να ξεμυτίσει) έχουν γίνει παράσταση σε πριβέ κλαμπ…

Α, και κάτι τελευταίο. Όταν, προς το τέλος του βιβλίου ο Μαλαχίας πέφτει κι εκείνος θύμα των γεγονότων στη Μονή, κανείς δεν στεναχωριέται, ούτε καν αυτοί που τον είχαν ευνοήσει και είχαν ευνοηθεί από εκείνον. Για τον Κάρολο Παπούλια πόσοι θα στεναχωρηθούν άραγε;

Leave a Reply